Οι πίνακες ζωγραφικής αποτελούν σύνθετα έργα τέχνης, στα οποία συνδυάζονται διαφορετικά υλικά, όπως υφασμάτινοι ή ξύλινοι φορείς, προετοιμασίες, ζωγραφικά στρώματα και προστατευτικά βερνίκια.
Απαντώνται σε μουσειακές και ιδιωτικές συλλογές, σε λατρευτικούς χώρους και σε ιστορικά κτήρια, φέροντας καλλιτεχνική και ιστορική αξία.
Με την πάροδο του χρόνου, οι πίνακες ζωγραφικής υφίστανται φθορές που σχετίζονται τόσο με τη γήρανση των υλικών όσο και με εξωτερικούς παράγοντες, όπως μεταβολές της σχετικής υγρασίας και της θερμοκρασίας, μηχανικές καταπονήσεις και παλαιότερες ακατάλληλες επεμβάσεις.
Συνήθη προβλήματα αποτελούν η απώλεια ελαστικότητας του φορέα, οι παραμορφώσεις, οι ρηγματώσεις και απολεπίσεις των χρωματικών στρωμάτων, καθώς και η οξείδωση και σκουρόχρωση των βερνικιών, που αλλοιώνουν την αναγνωσιμότητα του έργου.
Η συντήρηση πινάκων ζωγραφικής βασίζεται στην αναλυτική αξιολόγηση της κατάστασης διατήρησης και στη διερεύνηση της τεχνικής κατασκευής του έργου. Οι επεμβάσεις αποσκοπούν στη σταθεροποίηση του φορέα και των ζωγραφικών στρωμάτων, στην αντιμετώπιση των αιτιών φθοράς και, όπου απαιτείται, στη βελτίωση της οπτικής αναγνωσιμότητας του έργου.
Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στη διατήρηση της αυθεντικής υφής και επιφάνειας της ζωγραφικής, καθώς και στη χρήση υλικών και μεθόδων συμβατών με τα αρχικά υλικά του έργου. Η αισθητική αποκατάσταση πραγματοποιείται με φειδώ και στόχο την αποκατάσταση της συνοχής της εικόνας, χωρίς να παραποιείται ο χαρακτήρας και η ιστορική της διαστρωμάτωση.
